راهپیمایی در فضا که از سال 1965 توسط الکسی لئونف باب شد و امروز یکی از کار های اصلی فضانوردان بشمار می رود کار بسیار دشواری است و خطراتی مانند رها شدن در فضا، جوش آمدن خون به دلیل تغییر ناگهانی فشار هوای داخل لباس فضایی، صدمه دیدن لباس فضایی و یا سوراخ شدن آن، احساس خستگی و کوفتگی و غیره را در بر دارد.

در نظر بگیرید انسان از سفینه فضایی اش خارج شود و در محیطی کاملا خطرناک تک و تنها به تاریکی بی انتهای کیهان گام بگذارد!

الکسی لئونف نخستین فضانوردی که دست به راهپیمایی زد در زمان برگشت به سفینه متوجه شد لباسش باد کرده و او نمی تواند وارد سفینه اش شود. در جریان راهپیمایی کرتین فضانورد فرانسوی در ایستگاه مداری میر، او به قدری خسته و از پا افتاده شد که الکساندر ولکف همراه او در این راهپیمایی، مجبور شد او را به اصطلاح کول کند و به سفینه برگرداند.

در سال 2001 در جریان راهپیمایی فضایی کریس هادفیلد، فضانورد کانادایی، نشت گاز سمی به داخل لباسش باعث شد اشک از چشمان او جاری و از آنجا که در شرایط بی وزنی دلیلی بر غلتیدن اشک به پایین وجود ندارد، این مایع  جلوی چشم راست او را گرفت و عملا یک چشمش نمی دید.

در سال 2013 آب به کلاه فضایی لوکا پارمیتانو فضانورد ایتالیایی نشت و چشم‌ها، گوش‌ها و سوراخ‌های بینی او را مسدود کرد بطوری که نزدیک بود خفه شود.

خطر برخورد ریز شهاب سنگ ها هم از مواردی است که باعث هراس در راهپیمایی های فضایی می شود. با توجه به موارد مختلف از جمله آنچه گفته شد، می توان به میزان شجاعت امثال بروس مک کاندلس که بدون هیچ اتصالی به سفینه فضایی در فضا راهپیمایی کرده و می کنند پی برد.