تقریبا 6 سال برای  سفر به فضا آموزش می دیدم و صبر کردم تا بالاخره در 27 ژوئن 1983  بر عرشه« سایوز-تی9 » همراه با  یک فضانورد با تجربه به نام ولادیمیر لیاخف به فضا پرتاب شدم. ما توانستیم با موفقیت سفینه مان را به  ایستگاه مداری سالیوت-7 برسانیم . من در همان دقیقه های اول پرواز،  هیجان در عین حال دشواری های  سفر فضایی را حس کردم  چون یکی از دو صفحه باتری خورشیدی سفینه باز نشد. این اتفاق سال ها قبل در جریان پرواز سایوز-1 روی داد و باعث لغو برنامه پرواز شد. کارشناسان موسسه سازنده ناو سایوز یعنی «موسسه صنعتی انرگیا «به بررسی دلیل باز نشدن صفحه باتری خورشیدی پرداختند و به این نتیجه رسیدند که باید آزمایش های تکمیلی بر روی ناو بعدی انجام دهند تا از بروز حادثه مشابه جلوگیری کنند. این کار باعث به عقب افتادن پرتاب بعدی شد. ما در حقیقت برای پروازی 50 روزه آموزش دیدیم و قرار بود ماموریتی کوتاه داشته باشیم، 150 روز در مدار ماندیم. البته فقط به همین دلیل نبود. بلکه حادثه انفجار موشک در پرتاب بعدی هم در این طولانی شدن ماموریت ما نقش داشت. موشک سفینه بعدی که قرار بود فضانوردانش ایستگاه را از ما تحویل بگیرند روی سکوی پرتاب منفجر شد. گرچه فضانوردانش را موشک نجات، از مهلکه دور کرد و زنده ماندند اما ما مجبور شدیم برنامه سفر کیهان نوردان بعدی را هم انجام دادیم.

من و لیاخف بدون این که قبلا برای نصب باتری های خورشیدی سالیوت تمرین کرده باشیم بالاجبار به یک راهپیمایی غیر عادی نیز دست زدیم. در حالی که لباس مخصوص راهپیمایی هم پاره شده بود. آنرا وصله و با همان لباس، دو باتری خورشیدی را ظرف 6 ساعت راهپیمایی در بدنه خارجی سالیوت نصب کردیم.

ما خوشبختانه توانستیم تمامی برنامه های پیش بینی شده خودمان و گروه بعدی را به خوبی به پایان برسانیم.