-         فضانوردان در اندک اوقات فراغتی که در فضا دارند برای خودشان سرگرمی هایی را درست می کنند. یک بار از پاول وینوگرادوف پرسیدم در سفر اخیرت در ایستگاه فضایی بین المللی چه سرگرمی هایی داشتید؟ او جواب داد: 

من در آنجا تمایل پیدا کردم آزمایشی لیزری را انجام دهم که در برنامه نبود. می خواستم ببینم نور لیزر چطور از گلوله های آب در حال حرکت در بی وزنی عبور می کند به نظرم اگر چند نور از چند سمت به این گلوله ها بخورند انعکاس جالبی به وجود می آید. تقاضا کردم چند قلم لیزری برایم با شاتل بیاورند اما ناسا موافقت نکرد چون این قلم ها فاقد مجوز مخصوص بودند. بالاخره من از تیورین خواستم که آن را در جیبش بگذارد و بیاورد! و او برایم آورد. در حال حاضر اگر همه دریچه های ایستگاه را باز کنیم طول راهرو در ایستگاه بین المللی به 64 متر می رسد. اگر در یک طرف نور لیزر را انداخت و در روی دیوار دیگر آینه ای را بچسبانید و نور را مورد بررسی قرار داد متوجه خواهید شد که لرزش دارد و به اصطلاح می رقصد. از این آزمایش می توان نتیجه گیری کرد که کل ایستگاه در حال لرزش است. ما قبلاً در این زمینه اطلاعاتی با دستگاه رزونانس به دست آورده بودیم. این دستگاه می توانست لرزش ها را اندازه گیری کند اما آزمایش لیزر و آینه این مسئله را کاملاً نمایان و قابل دید کرد. این لرزش زمان اتصال ناو پروگرس به ایستگاه بیشتر می شود. حتی صدای قرچ... قرچ... دستگاه شنیده می شود. از جمله سرگرمی های دیگر من کار با دستگاهی به نام» فیولکا» بود که طیف نگار دارد و من با کمک آن فیلم هایی از طیف رعد و برق برداشتم در بالای آمریکای جنوبی و آفریقا. رعد و برق های جالبی دیده می شود. حالب آن است که این طیف ها گاهی با سرعت 150- 100 کیلومتر در ثانیه حدود 2000 کیلومتر پخش می شوند. من متوجه شدم که برق ها نه فقط از بالا به پایین که بعضی وقت ها از پایین به بالا حرکت می کنند. آنجا که جایی نیست که برق در اثر برخورد با آن تخلیه می شود. پس کجا می رود؟ فقط خاموش می شوند. از اتفاق های جالب و استثنایی مثل همین حرکت برق به سوی بالا هم فیلمبرداری کردم.