با خبر شدم دوست عزیزم استاد ارجمند جناب آقای جهانگیر دری درگذشته اند. من مرگ دانشمندان  را پایان راه نمی دانم و مرگ آخر عمر پر برکت شان نیست چون کار ترویج علمی که آنان انجام داده اند همچون چشمه جوشانی است که توسط شاگردان آنها جاری خواهد ماند. اما از دست دادن شان برای ما که چند صباحی بعد از آنان زنده می مانیم حتما غم انگیز است. به همین دلیل این ضایعه را به جامعه ایران شناسان و استادان زبان فارسی و شما  تسلیت می گویم. 
 او معلمی واقعا بی بدیل , مترجمی بسیار توانا و انسانی فوق العاده فروتن و مهربان بود. به خاطر ندارم  او را بدون لبخند دیده باشم.  آدمی رک و راستگو بود . 
از نظر کار معلمی توانایی فوق العاده داشت در کارش بیشتر از تقریبا همه استادان زبان فارسی در مسکو  توانا بود و به دلیل تسلط اش به زبان فارسی بخصوص ضرب المثل ها و گوشه های باریک این زبان, در کارش بیشتر از تقریبا همه استادان زبان فارسی در مسکو در انتقال این ظرایف موفق تر بود. از ویژگی های تدریس او آشنا کردن شاگردانش با ضرب المثل ها, متلک ها, گوشه و کنایه های فارسی بود و به همین دلیل خیلی زود در صحبت با دانشجویان زبان فارسی شما می توانستید شاگردان او را از دیگر استادان تشخیص دهید چون شاگردانش از این گوشه و کنایه ها استفاده می کردند. 
به خاطرم هست که در یکی از المپیاد های زبان فارسی دانشجویان زبان فارسی دانشگاه های مختلف را در یک سالن نگهداشته بودند. وقتی من وارد شدم یکی از آنها بعد از سلام و احوالپرسی گفت: استاد تاکی باید اینجا صبر کنیم. علف زیر پای ما سبز شد. چند دانشجوی دیگر با تعجب به او و کف سالن نگاه کردند! دانشجوی استاد دری وقتی تعجب آنها را دید به روسی در مورد این کنایه به آنان توضیح داد و آن دانشجویان بعد از خنده ای شیرین , این کنایه و معنای آن را در دفترشان یادداشت کردند.
مرحوم دری ید طولانی در ترجمه آثار طنز فارسی به روسی داشت. او که کاملا به گوشه های طنز زبان روسی  هم مسلط بود مترجم آثاری از  پزشکزاد , منوچهر اشتهاردی و مرادی کرمانی به زبان روسی بود که در این ترجمه ها با مهارت تمام تیزی و شیرینی طنز را به زبان روسی منتقل کرده بود.
همچنین نکته دیگری می خواستم عرض کنم در ارتباط با مطلبی که در تارنمای رایزنی فرهنگی ایران در مسکو آمده است و نوشته شده "او نگارنده اصلی فرهنگ لغت دوجلدی فارسی-روسی است که امروز به عنوان فرهنگ روبینچیک از آن نام برده می­شود." من این مطلب را خلاف واقع و نگاه عوامانه می بینم. در مرحله اول طی حدود 25 سال رفاقت با مرحوم دری هیچگاه چنین ادعایی را از ایشان نشنیدم. در مرحله دوم می دانیم که بسیاری از آثار تالیفی آکادمیک جهان, کاری گروهی است و در نهایت به نام سرپرست گروه منتشر می شود و این به معنای ضایع کردن حق دیگران نیست همانگونه که مثلا فرهنگ دهخدا به نام مرحوم دهخدا منتشر شده اما افراد متعددی در تالیف آن مشارکت داشته اند. 
مرحوم دری خود دارای آثار بسیار ارزنده ای بود و نیازی نیست با لکه دار کردن نام استاد بزرگ جناب آقای روبینچیک, ایشان را بزرگ کنیم. 
امروز نه مرحوم روبینچیک در میان ماست که از خود دفاع کند و نه مرحوم دری که در مورد این تعریف بیجای رایزنی فرهنگی حرفی بزند.
نکویش نخوانند اهل خرد/ که نام بزرگان به زشتی برد.
اما ما وظیفه داریم که در جایگاه عدالت و انصاف اجازه ندهیم نام بزرگانی همانند استاد روبینچیک آلوده غرض و یا ناآگاهی دیگران شود.